Het is niet leuk, maar het mag er zijn
Eline werkt als ervaringsdeskundige bij PsyQ. Door haar eigen ervaringen te delen, biedt ze cliënten herkenning en ondersteuning als aanvulling op hun behandeling. Al op jonge leeftijd kreeg Eline te maken met depressies. Toen een zware depressie haar dwong te stoppen met haar studie, stortte haar leven in. Toch bleef Eline zoeken naar wat wél mogelijk was en haalt ze nu bijvoorbeeld voldoening uit het helpen van anderen: “Ik weet hoe het voelt om vast te lopen. Juist daarom wil ik er voor anderen zijn.”
Toen ik niet meer naar school kon, wist ik: dit gaat niet meer
“Op een gegeven moment kon ik gewoon niet meer. Ik zat op de middelbare school en kreeg mezelf niet meer in beweging. Ik was enorm moe, had lichamelijke klachten en voelde me constant angstig. Er is lang gezocht naar een medische oorzaak, maar het was iets mentaals. Pas toen dat werd bevestigd kon ik ook echt hulp aannemen.”
Ze kwam terecht bij De Jutters (nu Youz) en later bij PsyQ. De overgang voelde logisch en veilig: “Het is fijn dat je binnen één organisatie blijft. Je weet: ik val niet buiten het systeem, er is een plek voor mij.”
Toen Eline in haar vierde jaar van de opleiding fysiotherapie opnieuw in een depressie terechtkwam, moest ze stoppen met haar studie. “Ik had alles gehaald. En toen werd ik opnieuw heel depressief. Ik kon mijn opleiding niet afronden en ben uiteindelijk volledig afgekeurd. Toch ben ik blijven zoeken naar zingeving. Want ik wilde niet thuis op de bank eindigen, dat was niet mijn doel in het leven.” Ze startte met de opleiding tot ervaringsdeskundige. “Ik heb het zelf altijd fijn gevonden om met mensen te praten die het écht begrepen. Dus toen dacht ik: dan kan mijn ellende misschien ook nog ergens nuttig voor zijn.”
Leren accepteren wie ik ben
Eén van de grootste veranderingen kwam voor Eline tijdens een recente therapie: Acceptance and Commitment Therapy (ACT).
“Ik heb hier geleerd: dit is wat het is, maar ik kan er ook wat van maken. Ik leerde hier om te accepteren dat dit een onderdeel is van mij en dat het mij niet hoeft te belemmeren in mijn leven.”
Ze leerde haar klachten beter herkennen en ermee omgaan. “Ik weet dat ik somber kan worden. Maar ik weet ook dat het helpt om te blijven bewegen, om structuur te houden. En als ik een dag rust moet nemen op de bank, dan mag dat. Dan weet ik: ik heb gedaan wat ik kon en dat is genoeg. Vroeger vond ik dat alles nuttig moest zijn. Nu kan ik ook een boek lezen gewoon omdat ik dat fijn vind. Dat is ook zorgen voor mezelf! Ondanks alles heb ik mijn leven weer opgepakt, daar ben ik misschien wel het meest trots op.”
Wat Eline wil meegeven aan anderen
“Je hoeft het niet alleen te doen. Zoek iemand bij wie jij je veilig voelt. Dat hoeft geen behandelaar te zijn. Het mag ook een vriend, ouder, broer of zus zijn. Iemand die je vertrouwt. En als praten niet lukt, schrijf het op, maak een tekening. Vind een manier die bij jou past. Maar deel het. Had ik eerder geweten hoeveel mensen met depressie te maken krijgen, dan had dat me misschien geholpen. Dan had ik me minder alleen gevoeld.”
Eline weet dat haar kwetsbaarheid blijft. “De kans dat ik ooit nog een depressie krijg is groot. Maar het zal nooit meer zo diep gaan als vroeger. Want ik herken de signalen, ik weet wanneer ik hulp moet vragen en ik weet hoe ik lief voor mijzelf kan zijn.”