Eindelijk duidelijkheid: leven met een bipolaire stoornis

Het moment dat alles kantelde

Op haar 38e kreeg Judith de diagnose ADHD. Even leek dat een verklaring, maar de depressieve periodes bleven terugkomen. Een aantal jaar later kwam ze in een depressie terecht die zó zwaar was dat ze het leven niet meer zag zitten.

‘Ik zat zo vast dat ik niet meer wilde leven. Ik had zelfs een concreet plan,’ vertelt Judith. Het was ontzettend moeilijk om dat hardop te zeggen, vooral tegen haar man. ‘Ik vond het heel moeilijk om te vertellen hoe ik tegen het leven aankeek, maar ik wist dat ik dit niet alleen kon dragen. Wat mij heeft gered, was een mooi moment. Ik keek een filmpje waarin iemand zei: It’s okay to not  be okay. Dat raakte me zo diep dat ik eindelijk eerlijk durfde te zijn.’

Die avond sprak ze haar gevoel eindelijk uit. ‘Dat gesprek heeft mijn leven gered. Vanaf dat moment stond ik er niet meer alleen voor.’ De volgende dag stapte ze naar de huisarts en begon het balletje te rollen.

Patronen herkennen

Tijdens haar behandeling opperde een arts dat ze eens moest onderzoeken of zij een bipolaire stoornis heeft. In eerste instantie schrok Judith hiervan: ‘Ik had er een extreem beeld bij en dacht meteen aan beelden van mensen die de grip helemaal kwijt waren. Maar toen ik het verder ging onderzoeken en terugkeek naar mijn eigen leven, ontdekte ik het patroon pas.’

Judith herkent zich in de pieken en dalen die bij de stoornis horen. ‘Zo zat ik in een heel zware depressie en een week later zat ik in een up. ’s Nachts lag ik wakker en overdag zat ik in een drive waarbij ik niet meer kon stoppen. Dan was ik de schuur aan het opruimen, alle kledingkasten aan het opentrekken en met heel veel energie de meest vreemde ideeën aan het bedenken.’
 

De officiële diagnose bipolaire stoornis type 2 voelde uiteindelijk als een opluchting: ‘Eindelijk snapte ik mezelf. Ik ben nog steeds Judith, ook met deze kwetsbaarheid. Het werkt anders bij mij, en dat is oké. Ik kan misschien het leven niet zo leven zoals anderen dat doen, maar ik ben nog steeds oké zoals ik nu ben. Dat voelt als een enorme opluchting en erkenning.’

Behandeling als houvast

Bij PsyQ kreeg Judith eindelijk de behandeling die bij haar past. Met medicatie, verschillende therapieën en de steun van haar man en behandelaren kan zij rekenen op een vast vangnet. ‘Ik hoef niet meer bang te zijn dat ik helemaal wegzak. Er is altijd iemand die met me meekijkt en dat geeft me vertrouwen.’

Ook leert ze om liever te zijn voor zichzelf. ‘Mijn hele leven dacht ik: niet zeuren, gewoon doorgaan. Nu leer ik dat het ook goed is om het een dag rustig aan te doen of iets te doen waar ik blij van word, zoals wandelen, hardlopen of mijzelf verwennen met een stukje chocola. Dat voelt misschien klein, maar voor mij is dat een enorme stap.’

Hoop en openheid

Judith kiest ervoor open te zijn over haar bipolaire stoornis: ‘Vroeger verborg ik alles en wilde ik zo goed mogelijk maskeren. Ik durfde niet tegen mijn omgeving te zeggen dat ik met de gedachte liep dat ik niet meer wilde leven. Nu wil ik juist laten zien dat praten belangrijk is. Je hoeft het niet alleen te doen, er is zoveel hulp beschikbaar.’
 

Ik ben enorm dankbaar dat ik er nog ben

Ze wil anderen meegeven dat het zoeken naar hulp de moeite waard is: ‘Als je twijfelt over jezelf, blijf zoeken, blijf kijken naar wat jou helpt. Het maakt een enorm verschil als je het niet alleen probeert te dragen. Ik ben enorm dankbaar dat ik er nog ben. Dankzij de hulp die ik nu krijg, durf ik te vertrouwen dat ik stabiel blijf. En ik hoop dat mijn verhaal anderen moed geeft om ook eerlijk te zijn en hulp te zoeken.’

Op het strand. Bron: privecollectie Judith