Ervaringen met PsyQ

Ervaringsverhalen

Ervaringsverhaal van Dylan

Dylan+ADHD_200x200.jpg

Ik ben begonnen aan een groepscursus ADHD bij volwassenen. Acht lotgenoten en een psycholoog. Het was een warm bad van vertrouwen en begrip.

Het was fijn om me eens niet raar te voelen terwijl je spreekt in een groep. Ik denk namelijk altijd dat mensen mij een beetje vreemd vinden.

Ik als hofnar van een freaken kabinet strompel met een veel te zware rugtas vol met dronken verhalen in alle sloten tegelijkertijd.

Ik kreeg te horen in de groep dat wanneer ik hinder ondervindt van ADHD-symptomen en anderen hebben daar last van (zoals bij te laat komen), ik het te snel op mijn ADHD gooi. Het zou het kunnen verklaren, maar als excuus mag ik het dus niet gebruiken.

Aangezien ik onderwerpen soms niet los kan laten bezocht ik mijn dikke vriend Van Dale. Daarin staat dat een excuus een verontschuldiging is. En een verklaring een opheldering.

Het zit hem in het woord schuld.

Duhus...

Ik kom te laat op mijn werk. Het gebruikelijke ADHD excuus slik ik in. Ik vouw mijn handen achter mijn rug en met een betweterig gezicht dreun ik netjes op dat het komt door een gediagnosticeerde hersenaandoening die ik bij mijn geboorte al had. Mijn baas zegt boos: "jongen,dat is geen excuus!" Waarop ik zeg: "klopt, het is een verklaring." Zuchtend schudt hij zijn hoofd en mompelt dat ie moe van me wordt.

Ik als suppoost van de galerij 'dertien windstreken tegelijkertijd' kan geen rondleiding geven als het bij jou windstil is.

Dylan Siemerink