Zarah (31) heeft Interpersoonlijke Psychotherapie gehad voor het behandelen van haar depressie. 'Van een actieve, vrolijke meid met veel sociale contacten, was ik binnen anderhalf jaar ineens een grijze muis geworden die vooral binnen wilde blijven en snel prikkelbaar en emotioneel werd.'

'En dat, terwijl ik net getrouwd was en moeder ben geworden. Ik zou toch juist blij moeten zijn? Maar ik kon nergens van genieten. Ik durfde dit ook niet aan familie en vriendinnen te vertellen, omdat ik mij schaamde. Ik had tenslotte toch ‘alles’?

Interpersoonlijke Psychotherapie

Uiteindelijk ben ik via mijn huisarts toch bij PsyQ gekomen, waar mij werd verteld dat ik aan een depressie leed. Ik ben toen gestart met individuele Interpersoonlijke Psychotherapie (IPT).

Als snel hadden we het er in de sessies over, dat ik afgelopen jaren weliswaar mooie – maar ook grote, ingrijpende – veranderingen had doorgemaakt. Ik had mijn partner ontmoet, we kregen een serieuze relatie, we zijn getrouwd en daarna raakte ik al snel zwanger. Al deze gebeurtenissen waren zeer gewenst, maar toch lukte het mij niet om te ‘schakelen’. Ik was echtgenote geworden, ik werkte nog parttime en was ineens moeder van zo’n kwetsbaar kleintje. Ik wilde alles perfect doen, maar het kostte mij veel moeite om alle ballen hoog te houden. Ik merkte dat ik het niet meer kon bijbenen en ging steeds meer piekeren, slecht slapen, ik had nergens meer plezier in en ik liet mijn sociale contacten verwateren.

Dankzij de therapie, heb ik geleerd om een betere balans te vinden in mijn verschillende rollen; als echtgenote, werkende moeder en vriendin. Ik kreeg weer ‘ruimte’ in mijn hoofd. Ruimte om stil te staan bij die grote veranderingen, maar ook om te leren hierin op een gezonde manier mijn eigen weg te vinden. Niets hoeft uiteindelijk perfect te zijn en hulp vragen mág. Sociale contacten heb ik weer opgepakt. Ik heb nu het gevoel dat ik weer de oude ben. Eigenlijk de oude, maar dan in een ‘nieuw jasje’, dat beter past bij mijn -  toch wel nieuwe - leventje.”