Als ik hard mijn best doe, kom ik wel eens op het punt dat ik alles onder controle heb. Mijn kledingkast opgeruimd, de koelkast gevuld, de rekeningen betaald en alles aan de kant. Ik maak een wijntje open, ontsteek wierook en alles is goed.

Ik kruip achter mijn piano, steek de handen uit de mouwen en.... Nee, het is toch mis. Maar wat dan? Gisteren was ik depressief, want ik had een kater. Mijn huis was een puinhoop, mijn administratie een chaos. Maar nu alles aan kant is kom ik niet tot rust. Dus zit ik weer op dat punt dat ik klaar ben om te beginnen. Altijd maar beginnen. Na twintig jaar zo leven, verbaas ik mezelf over het feit dat ik niet opgeef. Want dat is juist de tegenstelling. Niets lukt me, maar ik blijf enthousiast!

Mijn leven is altijd in het stadium van voorbereiding. Mensen kennen me dan ook als een ondernemend Iemand. Maar slagen? Ho maar.

“Daar komt Dylan weer met een van zijn ideeën: gisteren was het dit en nu weer dat!”

Nou ja, daar zit ik dan nog steeds achter mijn piano, met mijn handen op de toetsen, verzandt in die maalstroom van gedachtes. Ik loop toch maar weer een rondje, misschien iemand bellen of misschien is er een film op tv. Weet je wat? Ik ga naar de stad. Daar is vertier, daar is drank en muziek, mensen die je kunt leren kennen.

Dylan Siemerink