Actueel

Nieuws

29 augustus 2017

Een langdurige periode van depressieve gevoelens én problemen thuis zorgden ervoor dat de nu 19-jarige Melissa op de middelbare school de eetstoornis anorexia nervosa ontwikkelde. Haar behandeling bij PsyQ hielp, maar ze heeft haar ziekte nog niet overwonnen. Aan PsyQ vertelt Melissa voor het eerst haar verhaal, in de hoop dat het anderen met deze ziekte helpt de strijd met anorexia aan te gaan.

“Toen mijn ouders in 2013 besloten te scheiden, brak voor mij een moeilijke periode aan waarin ik veel last had van psychische problemen. Ik was bang en begon steeds meer aan mezelf te twijfelen. Wat deed ik verkeerd en was ik wel goed genoeg? Al deze vragen zorgden ervoor dat mijn zelfbeeld nog slechter werd dan het al was. Ik vond dat ik moest veranderen. Vanaf dat moment gooide ik mijn boterhammen ’s middags in de prullenbak en ontbeet ik niet meer. Maar zodra ik thuiskwam had ik honger en kreeg ik eetbuien. Het bleek het begin van een eetstoornis, al had ik dat zelf nog niet door. Een ruzie met mijn moeder, waarin ze mij confronteerde met mijn verstoorde eetgedrag, deed mij beseffen dat ik een probleem had. Samen besloten we het te vertellen aan de psycholoog die mij behandelde voor mijn depressies.”

Zelfhulpgroep

“Al snel kwam ik er achter dat mijn toenmalige psycholoog me hier niet goed bij kon helpen. Daarom besloot ik samen met mijn moeder op zoek te gaan naar hulp. Ik kwam uit bij Stichting JIJ, een zelfhulporganisatie voor mensen met een eetstoornis waar ik kon praten met ervaringsdeskundigen, mensen die zelf ook een eetstoornis hadden gehad. Het praten had bij mij niet het gewenste resultaat en daarom startte ik in een zelfhulpgroep. Ik vond het doodeng om mijn verhaal te vertellen, maar het was een goede stap. Ik ontdekte waar mijn eetstoornis vandaan kwam en besefte dat ik niet de enige was met dit probleem. Het hielp om met anderen te praten over mijn ziekte en het leek langzaam beter met me te gaan. Toch was dat niet zo. Ik had dan wel geen eetbuien meer, maar ik ging wel steeds minder eten. Intussen startte ik ook met een nieuwe behandeling voor mijn depressie, waardoor ik abrupt moest stoppen met de zelfhulpgroep.”

Officiële diagnose

“En dat was een verkeerde beslissing, ontdekte ik al snel, want mijn eetstoornis nam extreme vormen aan. Op een gegeven moment at ik bijna niets meer en sportte ik overdreven veel. Iets wat mijn omgeving eerst niet opviel, omdat ik inmiddels bij mijn vader woonde en hij veel weg was. Ik kon ongestoord mijn gang gaan, totdat het mensen opviel dat ik in korte tijd veel was afgevallen. Ook mijn behandelaar viel het op en zij verwees me door naar PsyQ. In de zomer van 2016 kreeg ik de officiële diagnose: anorexia nervosa.”

Kilo’s erbij

“Al snel kon ik starten in een adolescentengroep en kwam ik met andere meiden met een eetstoornis in een groep terecht. De behandeling sloeg aan. Ik ontwikkelde een redelijk normaal eetpatroon en kwam een paar kilo aan. En het belangrijkste: ik kon veel beter relativeren en ontdekte dat ik van een stukje taart op z’n tijd écht niet dik zou worden. Natuurlijk heb ik nog vaak ontzettend last van eetgestoorde gedachten, maar het gaat al zoveel beter dan eerst. Ik kan nu gewoon eten als ik trek heb; al blijft ‘eten op gevoel’ wel moeilijk. Het is soms nog erg verleidelijk terug te grijpen naar het mindere met eten omdat ik zo een soort van controle ervaar of mijn gedachten op iets anders kan focussen. Gelukkig zie ik nu vaak al snel na een paar dagen dat opnieuw afvallen me niet gelukkig gaat maken dus pak ik het weer op.

Vraag hulp

“Helaas kon ik de behandeling bij PsyQ niet afmaken, want op dit moment ben ik al een paar maanden opgenomen voor mijn depressie. Het gaat thuis gewoon niet meer. Maar zodra ik weer stabiel genoeg ben wil ik zeker mijn eetstoornis weer aanpakken. Mijn anorexia moet de deur uit en ik ga niet opgeven. Ik ben er nog lang niet maar ik ga de strijd aan met zowel mijn eetstoornis als mijn depressie. Gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen en dat wil ik ook graag aan anderen meegeven die met deze ziekte worstelen. Wees niet bang en zoek hulp als je het niet (meer) alleen kunt. Het heeft mij enorm geholpen.”