Nieuws Nieuws

23 juni 2017

Vrouwen zijn gemiddeld 27 jaar en mannen 23 jaar als de diagnose bipolaire stoornis wordt gesteld. Ongeveer de helft van de mensen die op volwassen leeftijd wordt gediagnosticeerd met bipolaire stoornis, blijkt  al op jonge leeftijd (voor hun 18e jaar) klachten te hebben gehad. Dat zijn dan meestal depressieve klachten.

Gemiddeld duurt het dus 6-10 jaar tot dat je weet dat je een bipolaire stoornis hebt.

Geen ziektebesef

De diagnose bipolaire stoornis is in de praktijk soms moeilijk te stellen. Dit gebeurt vaak pas jaren na het optreden van de eerste klachten en verschijnselen. In de volksmond wordt bipolaire stoornis ook wel manisch depressief genoemd. Misschien ligt daar wel de kern van het probleem. De meeste mensen komen in zorg als ze fors depressief zijn en dan komt de focus van de behandeling op het aanpakken van de depressie te liggen. Terwijl je om de diagnose bipolaire stoornis te kunnen stellen tenminste één keer een periode van (hypo)manie meegemaakt moet hebben in combinatie met een depressieve periode. Veel manische patiënten hebben echter geen ziektebesef tijdens een manie. Zij zijn ervan overtuigd dat ze beter dan ooit functioneren. Tevens worden - in tegenstelling tot depressie - perioden van hypomanie door de betrokkene vaak positief ervaren en ook door de omgeving niet altijd als afwijkend gezien.

Verkorten diagnoseperiode

Door de vragenlijst Mood Disorders Questionnaire in te vullen  kan de diagnoseperiode mogelijk verkort worden. Die lijst inventariseert ontremde kenmerken in het verleden. Als je daarvan meerdere aspecten herkent, geef dat dan door aan je behandelaar of huisarts. Het betekent niet gelijk dat je een bipolaire stoornis hebt, maar het kan wel reden zijn om verder onderzoek te doen naar deze diagnose.

Bipolaire stoornis en karaktertrekken

Is eenmaal de diagnose bipolaire stoornis gesteld, dan kan het moeilijk zijn om onderscheid te maken tussen de eigen karaktertrekken en de invloed van de bipolaire stoornis.  Zeker als achteraf blijkt dat  je al een tijd lang een bipolaire stoornis hebt die niet goed is herkend en/of behandeld. Na stabilisatie breekt er vaak een periode aan van een soort persoonlijke 'herijking', het hervinden van je identiteit. Wie ben ik zelf en wat komt voort uit de bipolaire stoornis? En hoe zit dat met m'n ervaringen uit mijn verleden? Binnen de behandeling besteden we hier ook aandacht aan.