Nu pas behandeling!
Door Suzanne

Ik vind het heel spijtig dat ik er niet eerder ben achtergekomen dat ik ADHD heb. De diagnose is 3 jaar geleden gesteld en ondertussen ben ik 50 jaar! Onlangs sprak ik met een lotgenote van amper 14 jaar oud. Ik zei haar dat ik toch wel een beetje jaloers op haar was, maar dat ik het haar ook van harte gunde dat ze zo vroeg haar diagnose had gekregen. Ze keek me aan en vroeg om meer uitleg.

 

Ik stond haar graag te woord. Ik begon met de dag van de diagnose - voor mij de dag van de waarheid - die me deed huilen, en lachen. Ik vertelde dat ik me enorm opgelucht voelde en eindelijk een verklaring vond voor mijn verwarrende leven in permanente onzekerheid.

Tot dan had ik me zowat als zombie staande gehouden. De symptomen waarmee ik vocht leidden vaak tot een sterke behoefte aan alcohol en uiteindelijk voornamelijk tijdens weekends tot het nuttigen van véél meer alcohol dan ik eigenlijk kon verdragen. Het gaf me nog meer onzekerheid, ellende en impulsiviteit, met alle gevolgen van dien.

Met wat ik nu weet had dit alles niet hoeven gebeuren. Als ik destijds de juiste diagnose, behandeling en medicatie had gekregen, dan was mij veel ellende bespaard, of in elk geval had ik er beter mee kunnen omgaan. Waarvan ik ook nog altijd spijt heb is dat ik mijn school niet heb afgemaakt. Tot slot wil ik benadrukken dat ik blij ben dat diagnosen nu sneller worden gesteld dan vroeger, zodat lotgenoten sneller met een behandeling kunnen starten en niet in vicieuze cirkels hoeven te belanden zoals ik, die daar een groot deel van mijn leven onder heb geleden.