Mens, erger je niet

Door Francien

Ik kan het niet spelen. Alleen van de naam van dit spel krijg ik al kriebels. Vreemd genoeg vind ik elk ander bordspel met meer strategie, meer obstakels én het verhinderen dat pionnen van medespelers vooruit komen, wel leuk. Zou het aan de luttele spelregels kunnen liggen, die het spel snel minder interessant maken? Die geen enkele naar spanning zoekende prikkel bevredigen? Of zou het stilletjes de verscholen opdracht in de naam van het spel kunnen zijn, waar ik mij eigenlijk direct al vreselijk aan erger. Ik vermoed stiekem het laatste.

Ik merk vaak op dat mensen alles vanuit hun eigen kader bekijken. Logisch misschien. Waarschijnlijk zelfs heel mooi psychologisch wetenschappelijk te verklaren ook. ‘Ik zou me nooit aan de naam van een simpel bordspelletje kunnen ergeren… d-u-s jij ook niet.’ In de praktijk werkt het echt anders. Ik erger me vaak en veel. Niet dat ik dat wil, niet dat ik geniet van dagen, die vol frustratie zitten: absoluut niet! Ik heb gewoon een plan. Een ideaal beeld van een dag, een moment, of van iets dat ik wil starten en ook graag wil afronden. Wanneer ik dan geconfronteerd word met een of andere stoorzender, een factor van buitenaf, die ik niet mee had ontworpen in mijn eigen plan (die overigens nooit mee ontworpen worden, waarschijnlijk), schiet de frustratie elke keer weer onverwachts omhoog van 0 tot 100. Grappig genoeg ben ik geen perfectionist. Ik moet me ineens aanpassen. Of… dat wordt van mij verwacht.

Onverwachte invloeden van buitenaf die op mijn pad komen, die proberen mijn pad te verleggen, die mij proberen te testen, die (nog) meer energie van mij vergen om een taak te volbrengen: monsters zijn het!

Van al één enkel voorvalletje, dat onverwachts op mijn pad komt, kan de frustratie meters uitslaan. En dan geheel tegengesteld en voor velen moeilijk te bevatten: ik ga intussen wel het allerliefst onvoorbereid op reis, bijna snakkend naar onverwachte voorvalletjes! Begrijp jij het?