Soms voel ik mij in dit leven,
als een fietser met een lekke band.
Om vooruit te gaan moet ik alles geven,
en beland toch uitgeput aan de kant.

Ik krabbel op,
en val weer neer.
Soms wil ik blijven liggen,
het doet gewoon te zeer.

Alles gaat maar door,
veel te snel voor mij.
Als andere lopen moet ik rennen,
en nog gaan ze me voorbij.

Soms kom ik even mee,
hou ik de wereld bij.
Maar dat kost zoveel moeite,
verbruikt alle energie in mij.

Ik word zo moe van al dat haasten,
en hou het niet meer vol.
Wanneer ik alles heb gegeven,
eist dit van mij zijn tol.

Dan kan ik haast niet vechten,
tegen dat zuigend donker gat.
Nare gedachten in mijn hoofd,
krijgen langzaam op mij vat.

Ik ben waardeloos,
van geen enkel nut.
Nee, stop!!!
Zo zak ik dieper in de put.

Ik kan veel dingen goed,
als het maar in mijn tempo mag.
Ik kan best iets bereiken,
met af en toe een rustdag.

Een nachtje lekker slapen,
dan trekt de mist weer weg.
Dan kan ik wel weer verder,
fietsen op mijn levensweg.