Nationaal congres ADHD

Kennis ontsloten, maar nu nog verspreid

“Er is veel in gang gezet door de klankbordgroep ADHD, die in 2001 van de minister van VWS de opdracht kreeg de regie te voeren over de uitwerking van de aanbevelingen uit het rapport van de Gezondheidsraad (november 2000) over ADHD.” Dat is de mening die voorzitter Jaap Fransman te kennen gaf op het nationaal congres ADHD op 14 oktober j.l. ter afsluiting van het Actieplan ADHD. Toch waren er ook zorgelijke geluiden te horen bij de diverse sprekers. Want in gang zetten is belangrijk, maar uiteindelijk landen daar waar het nodig is, lijkt ook geen overbodige luxe. De kennis over ADHD mag dan met het werk van de Klankbordgroep nu wel geïnventariseerd zijn, dat betekent nog niet dat het al bij alle poorten van de hulpverlening gearriveerd is, zoals de Gezondheidsraad vijf jaar geleden graag gerealiseerd zag.

Dat is dan ook wat wij bij Balans van ouders nog steeds te horen krijgen. Diagnoses op vijftien jarige leeftijd die tien jaar eerder gesteld hadden kunnen worden. Het verlies dat met die niet herkende diagnoses gepaard gaat, is enorm. Naast de persoonlijke ellende veroorzaakt het nog steeds veel ontwrichting in gezinnen en de bredere samenleving, om niet te spreken over de hoge kosten van intensieve hulpverleningstrajecten. Je hoeft ook maar een ochtendje aan de hulp- en informatietelefoon van Impuls te zitten om van volwassenen weer eens te horen wat niet herkende en niet behandelde ADHD in het latere leven kan betekenen.

Maar ook onkunde bij de publieke opinie is pijnlijk voor de doelgroep en blijft een punt waar nog steeds aandacht aan besteed moet worden. Zo moesten we daags na het congres in de NRC in de column ‘Kalm kind’nog lezen dat de nieuwe medicatie voor ADHD niet beter is dan de oude, dat ADHD niet erfelijk is (en dus door de opvoeding komt?), de diagnose niet betrouwbaar kan worden gesteld en we niet weten hoe het komt dat drukke kinderen rustig worden van stimulerende middelen.Gelukkig nam psychiater Sandra Kooij dit keer het initiatief om voor de cliënten op te komen en de columnist in gesprek en schriftelijke reactie te verstaan te geven dat hier wel een groot gebrek aan kennis uit sprak.Want we weten nu juist wel waarom de stimulerende middelen niet alleen bij te drukke kinderen maar ook bij te drukke volwassenen een aanzienlijke verbetering in het functioneren geeft. Het bewijst maar weer eens dat ook na het werk van de Klankbordgroep de aandacht voor de verspreiding van kennis over ADHD nog zeker geen overbodige luxe is.

Arga Paternotte, hoofdredacteur Balans