Hoe is dat, ADHD?

Zii bezien zichzelf vanuit de anderen, die kort door de bocht onder gebracht worden in twee categorieën: oordelend en liefdevol.

Zij zien die ander, en hoe hun kijken invloed heeft.

Zij vinden die ander En zieliger, En belangrijker dan zichzelf; wat een vreselijke paradox.
Eigenlijk kent de ADHD'er geen grenzen.
Voor hem of haar is iedereen een.

Daardoor zijn oordelen en beoordelingen dingen die vermeden moeten worden.
Omdat de ADHD'er zoals geen ander weet wat eigenliefde betekent.
Zo kwetsbaar en heilig omdat niemand anders hen ziet zoals ze werkelijk zijn,
mag niets of niemand bekritiseerd worden.
Zij blijven steken in hun onvermogen.
Kritiek en meningen zijn pijnlijk en onwaar.

Zij weten dat zij handleidingen voor machines niet kunnen lezen omdat zij een natuurlijke weerstand voelen tegen handleidingen, generalisaties in het algemeen.
Zij weigeren machines te zien als machines zoals zij mensen weigeren te zien als objecten of producten, of zichzelf willen conformeren aan een idee of stroming, baas of
echtgenoot.

Mensen met ADHD zijn stuurloos, eigenloos, bezitloos, en ijl.

Ik pleit niet voor deze mensen, zij zijn niet hoogbegaafder, verstandiger of warmer.
Zij zijn gewoonweg zichzelf.
Met niets kunnen zij gemeten worden, er kan geen meetlint langs van studie, intelligentie, geld of uiterlijkheid.

Daardoor zijn ze kwetsbaar, zij willen wel, of niet, maar kunnen niet anders dan zichzelf zijn.
Ze willen daar geen bewondering of hoon voor.
Zij zullen geen van de fouten noch successen die zij ervaren persoonlijk maken.
Zij zullen niet denken, dit komt door mij, in goede en kwade zin.
Zij zijn 'non-existing'.

Zij zijn mazen in onze tijd.
Zonder ankers.
Niets beklijft, niets blijft steken op hen.
Zij zijn spiegels.
Alles en niets ineen.